Czacza narodowym trunkiem Gruzinów

Fotolia-190583166-Subscription-Monthly-M

Gruzja jest jednym z najsłynniejszych regionów winiarskich. Wino jest tu szczególnie popularnym trunkiem, który ma swoją wielowiekową tradycję i kulturę picia. Jednak mało znanym destylatem winogronowym na świecie jest kolejny narodowy trunek Gruzinów – czacza. Jej włoskim odpowiednikiem jest grappa, hiszpańskim orujo oraz bałkańskim rakiji. Warto lepiej poznać alkohole gruzińskie.

Jak powstaje gruziński winiak?

Słowo czacza w języku gruzińskim oznacza winogronowy moszcz. To właśnie z wytłoków powstaje gruzińska wódka. Jego historia sięga pierwszej połowy XIX wieku, ale w wielu źródłach o Gruzji można odnaleźć informacje o tym destylacie znanym już w średniowieczu. Czacza zawiera aż 40-60% alkoholu i należy do wysokoprocentowych trunków. Gruzini wytwarzają ją masowo lub tradycyjnym, domowym sposobem w beczkach. Z rozgniecionych winogron powstaje zacier, który następnie poddaje się fermentacji, a następnie destylacji. Gruziński samogon może występować w czystej postaci lub z domieszką ziołowych nalewów. Do największych odbiorców czaczy należą Kazachstan, Ukraina, Izrael, Białoruś, Chiny i Niemcy. W innych krajach nie jest on aż tak powszechnie znany i dostępny.

 Rodzaje czaczy

W Gruzji występuje ponad 500 różnych gatunków winorośli. Do najpopularniejszych należą m.in. saperavi, rkatsiteli, mukazani. Dzięki temu narodowy trunek Gruzinów może występować w różnorodnych odmianach. Od aromatycznych i intensywnych po subtelne oraz czyste smaki. Przykładem może być czacza Château Mukhrani, która jest wynikiem destylacji wytłoków z aż 9 różnych odmian winorośli. Kolejnym jest Schuchmann Wines, która dojrzewała przez rok w beczce i posiada lekko słodkawy oraz waniliowy aromat. Natomiast czacza Aged jest podwójnie destylowana i ma słodkawo-kawowy aromat. Oprócz wysokogatunkowych trunków serwuje się również unikatowe koktajle na bazie czaczy jak Chacha Sour lub Chacha Rainbow. Czacza to nie tylko alkohol, ale też uroczysta biesiada, na której nie szczędzi się toastów. Gospodarz, czyli tamada dba o swoich gości, prowadząc całą uroczystość, tzw. suprę.